Merhaba, Önce Bir Kahve Alalım
İzmir sabahları başka oluyor ya, güneş denizden yavaşça yükseliyor, çarşıda simitçiler bağırıyor, “Taze simit, sıcak simit!” ve sen uyanıyorsun, gözlerini ovuşturuyorsun. Ben de tam öyle bir sabah, kahvemi almış, arkadaşlarla mesajlaşıyorum:
“Ya, bugün tarih dersi gibi bir şey okuyacağım, ağır bir konu, hazır mısınız?”
“Hazırız ama sen okuyunca illa espri patlatacaksın, değil mi?”
“Tabii, ben de o yüzden yaşıyorum.”
İşte o noktada, aklıma geldi: 2. dünya savaşında ilk atom bombası nereye atıldı? Konu böyle ağır, ama İzmirli ruhum bana “Bunu bir şekilde absürt yap” diyor.
Hiroşima’ya Yolculuk: Tarih Dersini Çözerken Akıl Oyunları
Şimdi, arkadaşlar, ciddi ciddi söyleyeyim; 2. dünya savaşında ilk atom bombası nereye atıldı? Doğru cevap Hiroşima. Ama bunu sadece tarih kitabı gibi vermek çok sıkıcı olur, değil mi? Benim aklım hemen şöyle düşünüyor:
“Adamlar bir bomba yapmış, bir şehirde denemiş… Peki biz simit alırken böyle ciddi planlar yapsak, sonuç ne olurdu?”
Düşünsenize, ben simit kuyruğunda bekliyorum, önümdeki amca cebinden not defterini çıkarıyor:
“Bugün hangi simit, hangi enerjiyle patlar acaba?”
“Amca, siz yoksa bomba mı yapıyorsunuz?”
“Hayır evlat, ama mantık aynı…”
İşte tarih bu: bir anda ciddi bir şey olur, sen de kendini hayatın komik tarafına sıkıştırırsın. Hiroşima, 6 Ağustos 1945’te ABD tarafından atom bombasıyla vuruldu ve tarih değişti. Ama bu olayı düşünürken, insanın aklı hep “Ya ben orada olsaydım, simitimi fırlatır mıydım, yoksa saklanır mıydım?” gibi sorulara kayıyor.
Arkadaşlarla Tarihi Tartışırken
Geçen gün arkadaşlarla balkonda oturuyoruz, konu doğal olarak tarihe geldi:
“2. dünya savaşında ilk atom bombası nereye atıldı?”
“Bunu sen soruyorsun ya, aklıma hemen Hiroşima geliyor.”
“Doğru ama sen bunu hep böyle eğlenceli anlatıyorsun.”
“Eğlenceli değil, bu benim hayata bakış açım: ciddi olayları absürt bir mercekten görmek.”
Ve bir anda ben kendime gülüyorum: “İzmir’de 25 yaşında olup, savaş tarihi üzerine espri yapan bir genç. Gerçekten hayat ne kadar ironik, ha?”
Gündelik Hayat ve Tarih Kesişimi
İzmir sokaklarında yürürken bazen kendimi Hiroşima’yla hayal ederim. Mesela Alsancak’ta yürüyorsunuz, bir kafede latte içiyorsunuz ve birisi bağırıyor: “2. dünya savaşında ilk atom bombası nereye atıldı?”
Sen de gülüyorsun:
“Bana mı soruyorsun yoksa kendine mi hatırlatıyorsun?”
“İkincisi olabilir.”
Ve işte burada devreye iç ses giriyor: “Tamam, kahve dökmedin ya, bu bile başarı. Ama Hiroşima’yı düşünüyorsun ve bir yandan simit düşüyor kafana. İnsanlık tarihi böyle acayip bir döngü.”
Kendi Kendine Düşünürken
Ben de bazen geceleri kendi kendime tartışıyorum:
“Tamam, Hiroşima… ciddi bir şey. Ama neden hep dramatik anlatılıyor? Biraz mizah yok mu?”
“Yok ama sen uydurursun, değil mi?”
“Tabii, ama tarih sayfalarına basamayız, burada yazıyoruz işte, blog dünyası!”
Ve o an fark ediyorum, tarih sadece rakamlar ve şehir isimleri değil; insanın aklıyla, espriyle, absürtle birleştiğinde daha anlaşılır ve hafif olabiliyor.
İç Ses ve Komik Sahne
Geçen gün evde yalnızdım, kahvemi hazırlıyordum, bir yandan tarih okuyordum. Birden kendi kendime dedim:
“Ya, Hiroşima… Bomba atılmış, milyonlarca insan… Ama sen kahveni döküyorsun şimdi.”
“Kendi kendine gülmek de ayrı bir felaket ama olsun, kahve bende kalsın.”
İşte hayatın ironisi bu. 2. dünya savaşında ilk atom bombası nereye atıldı? Cevap Hiroşima. Ama bunu düşünürken, günlük hayatımızdaki küçük felaketlerle kendimize gülmek de insan olmanın bir parçası.
Sonuç: Tarih, Mizah ve İzmirli Genç
Bazen kendime soruyorum: “25 yaşında, İzmir’de yaşayan bir genç olarak, tarih üzerine neden sürekli espri yapıyorsun?”
Cevap basit: çünkü ciddi şeyleri absürtleştirmek, onları daha sindirilebilir kılıyor. Hiroşima gibi büyük bir olayı düşünürken bile, hayatın komik yanlarını görmek lazım.
Arkadaşlarım da bunu çok iyi bilir: “Sen her şeyi güldürerek anlatıyorsun ama aslında çok düşünüyorsun.”
Ve işte tam da bu: hem gülmek, hem düşünmek.
2. dünya savaşında ilk atom bombası nereye atıldı? Cevap net: Hiroşima. Ama hayatın mizahı, simidi düşen bir genç, kahvesini devirmeye ramak kalan bir an, bir arkadaş sohbeti, işte bu yazının ruhu.
Tarih dersleri sıkıcı olabilir, ama sen kendi absürd filtrelerinden geçirirsen hem öğrenir, hem güler, hem de derin düşünürsün. Benim gibi İzmir’de yaşayan bir genç için hayat, tarih ve kahve üçlüsü, işte bu kadar karmaşık ve bir o kadar da eğlenceli.