Hangi Hayvanın Kulağı Daha İyi Duyar? Bir Sessizlik Hikâyesi
Bazen sessizlik, en yüksek sesi çıkaran şey olur. O anı ilk kez hissettiğimde, Kayseri’nin o dar sokaklarında bir yürüyüş yapıyordum. Baharın ilk günleriydi, havada karışık bir soğukluk vardı. Gözlerim yarı kapalı, ellerim cebimde, dünya gibi ağırdı. Bir yerlerde, uzakta bir köpek havladı, ancak o havlama sanki bir odada yankı yapan bir ses gibi kulaklarımda kayboldu. Ne garip, dedim içimden. O anı hatırlıyorum, çünkü dünyadaki tüm hayvanlar, insanların aksine, sanki bir şeyleri daha iyi duyuyorlardı.
Kaybolan Seslerin İçindeki Beni Bulmak
İlk başta, “Hangi hayvanın kulağı daha iyi duyar?” sorusu, bana sadece bir bilgi sorusu gibi gelmişti. Ama o gün, her şey değişti. O sokakta yürürken kulağımda bir şeyler vardı; sanki herkesin kaybolan, duyulmayan bir sesini işitiyordum.
O an fark ettiğim şey, hayvanların kulağının insana göre nasıl daha hassas olduğu değil; insanların bazen bir şeyleri gerçekten duymamak için kulaklarını kapattıklarıydı. Sokakta yürüyen kadınlar, gülümsediği gibi kendini aldatmış gibi yürüyordu. Çocuklar, birbirlerine seslenirken neşelerini duymak istercesine bağırıyorlardı ama gerçekte hiç kimse duymuyordu. Herkesin bir şekilde görmezden geldiği bir gerçek vardı. Birbirimize ne kadar uzak oluyorduk?
O kadar çok insan vardı etrafta, ama yalnızdım. Sanki herkes kendi dünyasında kendi sesini duymaktan çok, başkalarının sesini duymamak için çaba gösteriyordu.
Bir Köpeğin Kulakları, Bir İnsan Gibidir
O sırada, büyük bir köpek koşarak yanımdan geçti. Kulakları havada, dikkatle her sesi topluyordu. Her adımını, her nefesini, her harekete duyduğu hassasiyetle takip ediyordu. O an, köpek bir an durup, gözlerimi fark etti. Birkaç saniye bakıştık ve sonra hızla koşarak kayboldu. O an bana o kadar güçlü bir şey hissettirdi ki. Beni anlamış gibiydi, bir yere kaybolan sesimi duymuştu.
Ama ben köpeğin yerine, insan olarak duymadığım bir şeyleri fark etmeye çalışıyordum. Bazen duymak, sadece kulakların değil, kalbinin de işidir. Bunu sonradan fark ettim.
Bir süre sonra eve döndüm ve günlük yazmaya başladım. O an, duymadıklarımı, hissettiklerimi yazdım. Kaybolan sesler ve dışarıda duyulmaya değer olan her şey, aslında en çok ruhumda yankı yapıyordu. Kim bilir, belki bir köpek her zaman kulağını açarak, insanlardan çok daha iyi duyuyordur. Ama bazen, sessizliği duymak için daha fazla duygu gerekebilir. Kimse bana seslenmeden, o kadar çok şey hissedebiliyordum ki. Duyduğum şey, sadece benim içimde kaybolanlardı.
Bir Kelebeğin Kanat Çırpışı
Bir başka gün, pencereyi açarken bir kelebeğin kanat çırpışını duydum. Ses, o kadar minik ve inceydi ki, sanki rüzgarın bile fark etmeyeceği kadar sessizdi. Ama ben duydum. Bunu duymak, insanın bazen sessizliğiyle yüzleşmesini gerektiriyor. O kelebek bir anda, sadece bana ait bir anlam taşıdı. Sessizlik içinde duyduğum o sesi, kelimelerle açıklamak o kadar zordu ki.
Kelebeklerin kulakları yoktur belki, ama onları hissedebilmek için özel bir dikkat gerekir. Bu da bana, aslında bazen duyduğumuz şeylerin, kulaklarımızla değil de ruhumuzla ilişkili olduğunu gösterdi. Hangi hayvanın kulağı daha iyi duyar? Bu sorunun cevabı, belki de en çok kalbinde duyanlar için bir anlam taşıyor.
Kendimi Bulduğum Sessizlik
O günlerden sonra, Kayseri sokaklarında yürürken daha fazla şey duydum. İnsanların kalplerindeki çalkantıları, sessizliğe gömülen duyguları… Birinin yalnızlıkla karışmış adımlarını duydum, bir başkasının bir sözü içinden hapsolmuş bir şekilde söylediğini fark ettim. O gün, daha fazla kulak vermek gerektiğini düşündüm. Çünkü bazen sadece kulaklar değil, içimizdeki boşluklar, kalp çırpıntıları, her şeyin sesi olabiliyor.
Hangi hayvanın kulağı daha iyi duyar? Belki bir köpek, bir yarasa, belki de bir kedi. Ama duymak, bir şeylerin kaybolduğunu fark etmek ve onları aramak, bazen sadece bir insanın işidir. Kaybolan sesler, kaybolan insanlar ve kaybolan duygular, en çok insanın içinde yankı bulur. Kulağımın her zaman bir hayvandan daha iyi duyup duymadığına emin değilim, ama bildiğim bir şey var ki, kaybolan sesleri, insan kalbini dinleyerek daha iyi duyarım.